Denga

Denga jest chorobą wywoływaną przez wirusy z rodziny Flaviviridae, wywołujące również często inne choroby należące do grupy tzw. gorączek krwotocznych.

Wyróżniamy 4 serotypy wirusa dengi. Po zachorowaniu spowodowanym przez jednego z nich pozostaje odporność utrzymująca się całe życie na dany serotyp wirusa oraz krótkotrwała, krzyżowa odporność na pozostałe serotypy wirusa.

Wektorem wirusa dengi są komary z grupy Aedes, głównie Aedes aegypti. Denga endemicznie występuje w około 100 krajach Azji, Afryki, Ameryki Południowej, Środkowej, Wysp Karaibskich i Pacyfiku. Aktualnie aż 40% populacji na świecie żyje w obszarach ryzyka transmisji dengi. Wg WHO rocznie notowanych jest od 50 do 100 milionów nowych zachorowań.

Wirus dengi stanowi zdecydowanie większe zagrożenie w dużych aglomeracjach miejskich aniżeli malaria. W warunkach polskich często stwierdza się dengę u osób powracających z krajów tropikalnych, na chwile obecną najczęściej z Azji Południowo-Wschodniej, ale również z innych regionów świata (Karaiby i kontynentalna Ameryka Środkowa, Afryka, północna część Ameryki Południowej).

Okres inkubacji choroby to 8 -12 dni (maks. do 2 tygodni). Denga w 75% przypadków przebiega bezobjawowo. W pozostałych przypadkach ma zwykle łagodny, grypopodobny przebieg kliniczny. Objawia się wówczas bólami mięśniowym i kostno-stawowymi, bólami głowy (zwłaszcza zlokalizowanymi zagałkowo), gorączką, dreszczami. Często również występuje charakterystyczna wysypka plamista bądź plamisto-grudkowa, zazwyczaj w trakcie ustępowania gorączki. Czasami również mogą wystąpić dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego jak nudności, wymioty czy bóle brzucha. W 5% przypadków może dojść nawet do rozwoju ciężkiej postaci tzw. krwotocznej objawiającej się krwawieniami ze śluzówek czy narządów wewnętrznych, które prowadzić mogą do niewydolności wielonarządowej i wstrząsu, w efekcie nawet do śmierci.

Nieprawdą jest, że każde kolejne zachorowanie na dengę może mieć gorszy klinicznie przebieg oraz że w związku z tym po przebyciu dengi nie jest zalecana kolejna podróż w rejony występowania tej choroby.

W rozpoznaniu, oprócz danych epidemiologicznych i objawów klinicznych, główną rolę odgrywają testy serologiczne. Nie ma leczenia przyczynowego. W terapii stosujemy odpowiednie nawodnienie oraz leki objawowe, należy jednak unikać takich leków jak kwas acetylosalicylowy czy ibuprofen.

W zapobieganiu główną rolę stanowi nieswoista profilaktyka przeciwko ukłuciom przez komary, czyli stosowanie odpowiednich repelentów oraz innych środków ochrony przed komarami. W chwili obecnej szczepienie przeciw dendze nie jest dostępne i nie ma też swoistej profilaktyki farmakologicznej (jak w przypadku malarii).